Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu

Increase Normal Decrease

Położenie:

Tereny gmin mazowieckich w tym dzielnic Warszawy

Powierzchnia:

148 409,1 ha

Pierwszy projekt obszarów chronionego krajobrazu został opracowany dla byłego województwa stołecznego na początku lat 70. Projektowi temu patronował ówczesny Wojewódzki Konserwator Przyrody – Czesław Łaszek. Powierzchnia wyznaczonego do ochrony obszaru wynosiła wówczas 170 tys. ha, w tym ok. 30% stanowiły tereny leśne oraz ok. 15 % trwałe użytki zielone.
Taki status ochrony funkcjonował do momentu utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa mazowieckiego, który otrzymał nazwę Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.
Obszar obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowy ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem a także pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych.
W jego granicach wyodrębniono trzy strefy: strefę szczególnej ochrony ekologicznej, obejmującą tereny, które decydują o potencjale biotycznym obszarów oraz istotnym znaczeniu dla rozprzestrzeniania organizmów; strefę ochrony urbanistycznej obejmującą wybrane tereny miast i wsi oraz grunty o wzmożonym naporze urbanizacyjnym, mające szczególne wartości przyrodnicze oraz strefę zwykłą obejmującą pozostałe tereny.
Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu to cały system powiązanych ze sobą przestrzennie terenów związanych z przebiegiem przecinających aglomerację dolin rzecznych Wisły i Narwi wraz z dopływami oraz towarzyszącymi im kompleksami lasów. Są to m.in.: od północnego wschodu Lasy Chotomowskie i Legionowskie, na południu Lasy Otwockie i Celestynowskie włączone do Mazowieckiego Parku Krajobrazowego oraz Lasy  Chojnowskie włączone do Chojnowskiego Parku Krajobrazowego. Pierścień lasów wokół Warszawy zamyka kompleks Lasów Sękocińskich, Nadarzyńskich i Młochowskich oraz największy i najcenniejszy na Mazowszu kompleks leśny Parku Narodowego Puszczy Kampinoskiej.
W granicach WOCHK, w części związanej z doliną Wisły utworzono obszar Natura 2000, w którym znalazły się wcześniej utworzone dwa faunistyczne rezerwaty przyrody chroniące ptaki wodno-błotne: Wyspy Zawadowskie na północy i Ławice Kiełpińskie na południu.
Znajdujące się w WOCHK kompleksy leśne tworzą otulinę dla terenów objętych wyższymi formami ochrony. Razem stanowią spójny system wszystkich zatwierdzonych i projektowanych rezerwatów i pomników przyrody, zabytkowych parków podworskich, a także wszystkich zorganizowanych terenów wypoczynkowych, zabudowy letniskowej i podmiejskich ogródków działkowych.
Obszary chronionego krajobrazu zapewniają równowagę ekologiczną pomiędzy terenami czynnymi biologicznie i zabudowanymi, a tym samym gwarantują mieszkańcom aglomeracji odpowiednie warunki klimatyczno-zdrowotne. Dlatego też Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu nazywany bywa systemem osłony ekologicznej miasta.

dr Ewa Gacka-Grzesikiewicz

fot. M. Brodzka fot. archiwum BOŚ fot. archiwum BOŚ fot. archiwum BOŚ fot. archiwum BOŚ fot. M. Brodzka fot. J. Pawlak fot. J. Pawlak fot. G.T. Kłosowscy fot. G.T. Kłosowscy